Turska nacionalna kuhinja

Categories: Nacionalne kuhinje

Turci se mogu pohvaliti jednom od najdužih kulinarskih tradicija na planeti. Neka od jela koja su i danas popularna, izašla su iz Turske kuhinje još pre 700 godina. Za vreme Otomanskog carstva tzv. dvorska kuhinja dovela je do specijalizacije koja je ostavila upečatljiv trag na moderno kulinarstvo. U Turskoj kuhinji je jasno izraženo bogatstvo voća i povrća kao i ribe i mesa. Mediteranski deo Turske prepoznatljiv je po uzgajanju banana, paradajza, paprike i drugog povrća. Posetiocu Turske biće interesantno probati ukusan turski hleb Pide, koji se pravi od kvasca, brašna, mlake vode, žumanaca i sezamovih semenki, a muslimanski vernici ga jedu isključivo tokom praznika Ramazana, kada je dozvoljeno jesti samo nakon zalaska sunca.

Meze je za Turke paleta jela u kojoj se vidi sva različitost njihove kuhinje. Osim meze, takvi tipski restorani nude i glavna jela od mesa, ribe, peradi, povrća, testenine, deserte, voće i kafu. Tipični meze restorani nude jela komplikovanih i teško izgovorivih turskih imena koja ćemo, za ovu priliku, nabrojati opisno: mešano povrće sa krompirom, pohovano povrće, ovčji sir sa pavlakom i mirisnim travama, kiseli krastavci i pečurke, škampi i veliki rakovi, jogurt sa krastavcima, belim lukom i začinima, turšija, pečeni patlidžani, pohovani teleći mozak, školjke, pohovane tikvice sa začinima, polusirovo mleveno meso sa ljutim začinima, krompir salata.

Kao što se do sad već dalo zaključiti, povrće ima veoma bitnu ulogu u turskoj kuhinji. Mnoga jela sa mesom obavezno se spremaju i sa povrćem, no postoje i jela pripremljena isključivo od povrća i domaćeg maslinovog ulja i jede se kao hladno predjelo ili se servira kao mali obrok između dva “mesna” jela. Najpoznatija jela od povrća su praziluk u maslinovom ulju, pržene tikvice u umaku od jogurta i “Imamov užitak”, odnosno patlidžani (plavi paradajz) u maslinovom ulju. Pripremanje ukišeljenog povrća (turšije) u Turskoj ima dugu tradiciju i na taj se način sprema šargarepa, celer, paprika, krastavci, paradajz, mladi, crni i beli luk. Ovolika dominacija povrća u turskoj kuhinji povezana je sa muslimanskom verom koja je većinska u ovoj državi. Postoje pravila konzumiranja hrane, kojih se Turci striktno pridržavaju: zabranjeni su svinjetina i bilo koja životinjska krv. Iz tog razloga, jagnjetina i ovčetina su najdraže vrste mesa, ali su popularni i govedina i sve vrste peradi, koji se obilato koriste u turskoj kuhinji.

Turska je sa tri strane okružena morem, pa stoga i ne čudi što im se veliki deo kulinarske tradicije oslanja upravo na jela sa morskim plodovima. Na severu, gde obale Turske zapljuskuju talasi Crnog mora, diče se morskim specijalitetima poput hamsa i inćuna. Mnogo je recepata u kojima se ova kvalitetna i jeftina riba koristi kao glavni sastojak. Lokalno stanovništvo od inćuna čak sprema i smesu koja bi se kod nas najlakše mogla opisati kao pekmez. Popularna je i jesetra, ne samo zbog kavijara, nego i zbog fantastičnog ukusa mesa. Na Mramornom moru između Bosfora i Dardanelija love se čuveni rakovi i školjke, no i sve ribe koje sele iz Sredozemnog u Crno more (i obrnuto) moraju proći kroz Mramorno more, pa je izbor ribe ovde izuzetno velik. U Egejskom moru love se lignje i tuna, sabljarke, cipli i srdele. Riba se najčešće peče na roštilju (obavezno na drvenom ugljenu), a poslužuje se polivena sa malo limunovog soka, uz paradajz i zelenu salatu. Pre pečenja na roštilju riba se obično kratko marinira tako što se izvana namaže mešavinom maslinovog ulja i soka odbelog luka i limuna. Gotovo svi načini pripreme ribe u Turskoj teže jednostavnosti, sa što manje dodataka, da riba izgubi što manje od svog izvornog ukusa.

Tekst napisao: Aleksandar Devetak

Author: Miroslav Bronzić

http://www.bronzic.com/about/

Оставите одговор